Öğretmenler Günü Anısına: Aslına Dönmek

On yılı aşkın bir süredir aralıksız bulunduğum ‘öğretmenler odası’ mevkiinde, yine eski günlerin yad edildiği bir 24 Kasım öğretmenler günü sohbetinde, “ahde vefa”nın kalmadığını söylemişti tecrübeli bir öğretmenimiz ve eklemişti; “eski öğrencilerimizden gördüğümüz vefayı ve hürmeti yeni öğretmenler göremiyor ve göremeyecekler, belki de aslımızdan uzaklaşıyoruz”…

Sonra kendi öğrencilik yıllarımı ve bugünleri düşündüm sessizce. “Aslımızdan uzaklaşıyoruz” sözcükleri zihnimde yankılanırken, ilkokul günlerim ve öğretmenlerim geldi aklıma. Öğrenci iken hiçbir zaman göremediğim öğretmenler odasında birbirleriyle konuşan öğretmenlerimi hayal ettim, konusu bugünden farklı olmayan sohbetler içindeyken.

Sonra sessizce kendime fısıldadım gördüğüm gerçeği; aslımızdan uzaklaştığımız falan yok! Belki de aslımıza dönüyoruzdur, kim bilir? Geçmiş yıllarda bastırılan duygularımız serbest bırakılınca gerçek yüzümüz ortaya çıkıyor bence.

Mesleğimizin itibarsızlaştırılmadığını, tahsildarlık haline dönüştürülmediğini ya da herkesçe bilinen diğer olumsuzlukları kabul etmiyor değilim. Hayır, ben topyekun bir zihniyet evriminden, daha doğrusu deformundan bahsediyorum. Malum, deform dediğimiz formun bozulması. Zamanla da toplumdaki ‘öğretmen’ formu değişime uğramış ve deforme olmuş durumda. Sebepleri hakkında herkes bir şeyler yazıp, çiziyor nasılsa. Bilmeyen yok. Onun için burada tekrarlamanın bir alemi yok.

Ama bu deforme olma durumunu, aslımızdan uzaklaşma olarak algılayanlara bir seçenek daha sunuyorum sadece.

Belki de aslımız dönüştüğümüz yeni formdur…

Belki bunları da beğenirsin...

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir