Maltepe Sarısı Parmakların Babası Müslüm Baba, Varol.

sensiz olmaz müslüm gürsesSahipsiz gecekonduların, umutlarını ömürlerinin baharında toprağa döken arka mahalle çocuklarının manevi babasıydı Müslüm Baba. Güneşin hiçbir zaman ısıtamadığı, rutubetli bekâr odalarında Maltepe sarısı olmuş parmakların ve çaprazlama birleşen alın yazılarının arkası puslu aynalardaki yansımasıydı. Acının sevgi ölçütü olmasını derisine kazıyanların piriydi Müslüm Baba.

Aldığı her nefesi alçısız duvarlarda takvimlere fişleyen “vasıfsız” işçilerin sabır sigortasıydı. Domates ve peynir ve ekmek ve çay kadar içtendi. Yalnızlığın kol gezdiği gecelerde rakıya buz, gözyaşına omuzdu. Gurbet hüznü çökünce omuzlara ve duman altı olunca hayaller, gizlide saklıda esen hasret rüzgârıydı Müslüm Baba.

müslüm baba-1Modernliğin yabancı şarkı dinlemek olduğu zamanlara inat, birbirinden habersiz milyonlarca beceriksiz modernin gizlide kuytuda dinlediği modern zamanlar dervişiydi Müslüm Baba.” Kro”nikleşen önyargıların ve kara çalmaların; sahiplerine bir ömür utanç olarak geri döndüğü vicdan aynasıydı Müslüm Baba.

Kim bakarsa, kendini gördü sonuçta. Bazısı derdine derman gördü, bazısı sevdasına lisan, bazısı acısına ortak, bazısı feryadına ağız . Ve fakat bazısı kolda jilet gördü, ellerde kan, duvarlarda isyan… Kim heybesinde nesi varsa onu gördü sonuçta.

müslüm baba-2Ve bir gün çekti gitti Müslüm Baba. Yaşarken eriştiği o “hiç”lik diyarına…

Yokluğunun ne kadar büyük bir boşluk olduğunu öğreterek gitti. Öksüz kaldı Maltepe sarısı parmaklar. Daha bir rutubet koktu alçısız duvarlar. Şimdi ölüm sessizliğinde kasetçalar.

Daha bir gri artık gökyüzü o arka mahallerde. Suskunluk en bilindik meze oldu dost meclislerinde. Varlığında kıymetini bilemedik, yokluğun hüzünlerimizin başucunda bağdaş kurmuş bekliyor baba…

Varol…

 

 

 

 

 

Belki bunları da beğenirsin...

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir