“Nerdesin”

nerdesin

Kıvranıyordu… Bu kıvranma acıdan, üzüntüden veya başka herhangi bir kötü duygu ya da olaydan değildi.

Kıvranıyordu… Bu kıvranma yazmakla yazmamak arasında gidip gelen kıvranmaydı. Yazmak istiyordu aslında ama yazmak istemiyordu da. Beyni uyuşuyordu çoğu zaman. Aslında o kadar çok şey yazmak istiyordu ki bunları alt alta toplasa belki uzun sayfalar dolacaktı.

Kıvranıyordu… Beyni, düzensiz işliyordu bu aralar. Bozuk saat gibi zamansız çalıyordu zembereği. Rotasını kaybetmiş bir gemi gibi gideceği limanı bulamıyordu. Yazmak istiyordu ama yazamıyordu.

Kıvranıyordu… Neyin kıvranmasıydı ki bu? Şüphesiz kelimeler can çekişiyordu içinde. Çıkmak istiyordu ortaya. Okunmak istiyordu her zaman ama çıkmıyordu kelimeler. Ne diyordu Orhan Veli bunun için:

Ağlasam sesimi duyar mısınız

Mısralarımda,

Dokunabilir misiniz

Gözyaşlarıma ellerinizle?

Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel

Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu

Bu derde düşmeden önce

…………..

Neydi şairin derdi? Tabi ki anlatamamak ya da anlatırken çektiği sıkıntı. O kadar kelime varken şair, kelimeleri, derdini anlatmaya yetersiz buluyor.

Aynı derdi çekiyor Tecer. Geceleyin uykusunu bölüyor çoğu zaman kelimeler, onları yıllarca arıyor ve anlatabilmekteki ya da anlatamamaktaki derdini “Nerdesin” şiiri ile özetliyor.

İşte, naçizane…

Kıvranıyorum…

Belki bunları da beğenirsin...

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir