Sayıklamalar 2

Dünya, dünya olduğundan beri değişiyor. Ben, ben olduğumdan beri değişiyorum.

Çocukken mutluluk saçan gülümsemelerimiz, geçken bastığımız yeri bile görmeyen gözlerimiz geride kaldı.

Büyüdük…

Bir iken iki; iki iken üç olduk. Güldük, söyledik, mutlu olduk.

Büyüdük…

Koca çınarlarımız üç iken iki; iki iken bir oldu. Üzüldük, ağladık, kahrolduk.

Büyüdük…

Şimdi, göğsümün tam orta yerinde bir ağırlık kaldı. Nefes alıyorum orada, nefes veriyorum orada. Bir türlü geçmek bilmiyor. Beni yoklamaya, dayanma gücümü ölçmeye gelmiş. Hoş gelmiş!

Ağlasam; ne gidenler geri geliyor, ne gelenler geri gidiyor. Gülsem; ne ben razıyım, ne gönül razı.

Fuzuli ne der: “Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil,

                           Çektiğim alamı bir ben bir de Allah’ım bilir.”

Belki bunları da beğenirsin...

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir