Toplum Olarak Nekrofiliyiz!

Nekrofili sözcüğünü çoğumuz Egemen Bağış’ın bir twettinden sonra duyduk. Peki, neydi bu nekrofili? Nekrofili bir cinsel yönelim bozukluğu hastalığıdır. Nekrofillerde ölü insanlara yönelim vardır. Dolayısıyla bu tür insanlar cinsel ihtiyaçlarını karşılamak için cinayet işlerler. Dünya tarihindeki seri katillerin hayatları incelendiğinde çoğunun nekrofili hastası olduğunu görebiliriz.

Richard von Krafft – Ebing “Psychopathia Sexualis” adlı eserinde nekrofiliyi sapkınlıkların en canavarcası olarak nitelemiştir. TDK ise “nekrofili” sözcüğünü “ölü sevicilik”, “ölü sevici”yi ise “ölü seven, ölü ile cinsel ilişkide bulunan, nekrofil” olarak tanımlamıştır. Ben ise “nekrofili”yi ölüyü yüceltmek, ölüyü üstün görmek ya da göstermek” anlamında kullandım.

Toplum olarak hepimiz nekrofiliyiz yani ölü seviciyiz. Bunu nereden mi çıkardım? Topluma mal olmuş sanatçılarımıza karşı olan tutumlarımıza bir bakın isterseniz. Bu büyük sanatçılarımız hayattayken onlar için çoğumuzun kılı kıpırdamaz ama bu sanatçılarımız öldükten sonra hepimizde bir kıyamet kopar gider. Başlarız arkalarından ne büyük sanatçı olduklarını anlatmaya. Bitmez tükenmez methiyeler düzeriz onlar için.

münir özkul'u kaybettikHatta bir adamı belki 100 kere öldürürüz sırf arkasıdan methiyeler düzmek için. Şaka yaptığımı mı zannediyorsunuz? Bakın, Münir Özkul’a. Neredeyse her ay Münir Özkul’un öldüğüyle ilgili haber düşüyor haber sitelerine. Hatta, artık her haber sitesinde Münir Özkul’un yaşımını anlatan bir yazı -biyografi- mevcut. Çünkü bizim haber sitelerinin adetidir bir sanatçımız öldükten sonra bir iki güzel sözden sonra biyografi vermeye.

Hangimiz Münir Özkul için ya da diğer büyük sanatçılarımız için onlar hayattayken bir şey yapıyor ki? Hangimiz onları anlatıyoruz? Hangimiz onları anıyoruz? Hiçbirimiz! Onları anmak, anlatmak ve yüceltmek için hepimiz onların ölmelerini bekliyoruz. Onun için toplum olarak nekrofiliyiz. Ve ne diyordu Faruk Nafız Çamlıbel “Şair” şiirinde:

“Her manzara onlardan akistir içimizde…
Onlar ki bugün gökte birer kasra çekildi,
Devrinde fakat hangisi mes’ûd olabildi?
Varsın seni ömrünce azabın kolu sarsın
Şâir! Sen üzüldükçe ve öldükçe yaşarsın!”

Belki bunları da beğenirsin...

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir